۱۳۸۶ بهمن ۸, دوشنبه

کوروش دوم

کوروش دوم، معروف به کوروش بزرگ (۵۷۶-۵۲۹ پیش از میلاد). این نام در پارسی باستان𐎤𐎢𐎽𐎢𐏁 ‏(Kūruš) ،در کتیبه‌های عیلامی، Ku-rash ، درکتیبه‌های بابلی، Ku-ra-ash و در یونانی، Κῦρος آمده‌است. صورت لاتینی شدهٔ آن سیروس یا سایروس (Cyrus) و صورت عبری آن کورش (Koresh) می‌باشد. شاه پارسی، به‌خاطر بخشندگی‌، بنیان گذاشتن حقوق بشر، پایه‌گذاری نخستین امپراتوری چند ملیتی و بزرگ جهان، آزاد کردن برده‌ها و بندیان، احترام به دین‌ها و کیش‌های گوناگون، گسترش تمدن و غیره شناخته شده‌است. کوروش نخستین شاه و بنیان‌گذار دورهٔ شاهنشاهی هخامنشی است.
ایرانیان کوروش را پدر[نیاز به ذکر منبع] و یونانیان، که وی سرزمین‌های ایشان را تسخیر کرده بود، او را سرور و قانونگذار می‌نامیدند. یهودیان این پادشاه را به منزله مسح‌شده توسط پروردگار بشمار می‌آوردند، ضمن آنکه بابلیان او را مورد تأیید مردوک می‌دانستند .
درباره شخصیت ذوالقرنین که در کتابهای آسمانی یهودیان، مسیحیان و مسلمانان از آن سخن به میان آمده، چندگانگی وجود دارد و این که به واقع ذوالقرنین چه کسی است به طور قطعی مشخص نشده‌است.
کوروش سردودمان هخامنشی، داریوش بزرگ، خشایارشا، اسکندر مقدونی گزینه‌هایی هستند که جهت پیدا شدن ذوالقرنین واقعی درباره آنها بررسی‌هایی انجام شده، اما با توجه به اسناد و مدارک تاریخی و تطبیق آن با آیه‌های قرآن، تورات، و انجیل تنها کوروش بزرگ است که موجه‌ترین دلایل را برای احراز این لقب دارا می‌باشد. شماری از فقهای معاصر شیعه نیز کوروش را ذوالقرنین می‌دانند.

منشور حقوق بشر کوروش بزرگ


منشور حقوق بشر کوروش بزرگ موسوم به استوانه کوروش استوانه‌ای سفالین است که در سال ۵۳۹ پیش از میلاد به فرمان کوروش دوم هخامنشی شاهنشاه ایران ساخته شده و دور تا دور آن مجموعه‌ای از سخنان و دستورات شاهنشاه به خط میخی بابلی نقش گردیده است. این استوانه که به عنوان «اولین منشور حقوق بشر» در جهان شناخته می‌شود[۱][۲][۳]، در پایه‌های شهر بابل قرار داده شده بوده است.[ویرایش] تاریخچه

[ویرایش] اکتشاف
در حدود سال ۱۲۸۵ خورشیدی (۱۸۷۹-۱۸۸۲) به هنگام کاوشهای باستان‌شناسی در بابل در میان‌رودان (بین‌النهرین)، هرمز رسام، باستان شناس آسوری-بریتانیایی، یک استوانهٔ سفالین کوچک یافت که شامل نوشته‌هایی به خط میخی بود. جنس این استوانه از گل رس است، ۲۳ سانتی‌متر طول و ۱۱ سانتی‌متر عرض دارد و دور تا دور آن در حدود ۴۰ خط به زبان آکادی و به خط میخی بابلی نوشته شده‌است. بررسی‌ها نشان داد که نوشته‌های استوانه در سال ۵۳۹ پیش از میلاد مسیح به دستور کوروش بزرگ پس از شکست نبونید (بخت‌النصر) و گشوده شدن شهر بابل، نویسانده شده‌، به عنوان سنگ بنای یادبودی در پایه‌های شهر بابل قرار داده شده‌است. در حال حاضر این لوح سفالین استوانه‌ای در موزه بریتانیا در شهر لندن نگاهداری می‌شود.
از سوی دیگر در سال‌های اخیر آشکار شد که بخشی از یک لوحه استوانه‌ای که آن را از آن نبونبید پادشاه بابل می‌دانستند، در حقیقت پاره‌ای از استوانه کوروش بزرگ، از سطر‌های ۳۶ تا ۴۳ است. پس از این کشف، این پاره از لوح استوانه‌ای که در دانشگاه ییل (Yale) در آمریکا نگهداری می‌شد، به موزه بریتانیا در لندن انتقال داده شد و به استوانه اصلی پیوست گردید.
تاکنون یکبار در سال ۱۹۷۱ مسئولان موزه بریتانیا این لوح استوانه‌ای را به درخواست دولت ایران به تهران قرض دادند، که مخالفت دولت بریتانیا با این اقدام سبب بروز تنش میان مسئولان دولتی و موزه بریتانیا شده بود[نیاز به ذکر منبع].

[ویرایش] ساخت منشور
کوروش دوم، بنیان‌گذار پادشاهی ایران و آغازگر سلسله هخامنشیان، پس از تسخیر بابل، در بابل تاج‌گذاری کرد و اعلام عفو عمومی داد؛ ادیان بومی را آزاد اعلام کرد؛ برای جلب محبت مردم میانرودان (بین‌النهرین)، مردوک که کهن‌ترین خدای بابل بود را به رسمیت شناخته، او را نیایش کرد و سپاس گفت. او هیچ گروه انسانی را به بردگی نگرفت و سپاهیانش را از تجاوز به مال و جان رعایا بازداشت. او تمامی کسانی را که به اسارت به بابل آورده شده بودند گرد هم آورد و منزلگاه آنها را به ایشان بازگرداند. کوروش همچنین قوم یهود را نیز از اسارت و بیگاری در بابل آزاد کرد.
به دستور کوروش، شرح وقایع و دستورات وی روی یک لوح استوانه‌ای سفالین نگاشته شد به عنوان سنگ بنای یادبودی در پایه‌های شهر بابل قرار گرفت.

[ویرایش] جایگاه
شاشی تارور، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد، در کنار بدل منشور حقوق بشر کوروش
این سند به عنوان نخستین منشور حقوق بشر شناخته می‌شود[۲] و در سال ۱۹۷۱ میلادی، سازمان ملل آن را به شش زبان رسمی سازمان منتشر کرد[نیاز به ذکر منبع]. بدلی از این منشور در مقر سازمان ملل متحد در شهر نیویورک نگهداری می‌شود[۴].

[ویرایش] خلاصه و برگردان
در این لوح استوانه‌ای، کوروش پس از معرفی خود و دودمانش و شرح مختصر فتح بابل، می‌گوید که تمام دستاوردهایش را با کمک و رضایت مردوک خدای بابلی به انجام رسانده‌ است. وی سپس بیان می‌کند که چگونه آرامش و صلح را برای مردم بابل و کشور سومر به ارمغان آورده، و پیکر خدایانی که نبونید از نیایشگاه‌های مختلف برداشته و در بابل گردآوری کرده بوده را به نیایشگاه‌های اصلی آنها در میان‌رودان و غرب ایران برگردانده است. پس از آن، کوروش می‌گوید که چگونه نیایشگاه‌های ویران‌شده را از نو ساخته و مردمی را که اسیر پادشاه‌های بابل بودند به میهن‌شان برگردانده است. در این نوشته اشاره‌ی مستقیمی به آزادی قوم یهود از اسارت بابلیان نشده، اما با مطالعه و پژوهش منابع تاریخی مشخص شده است که آزادی یهودیان بخشی از سیاست کوروش پس از فتح بابل بوده است[۵][۶][۷][۸].
برگردان بخشی از متن این منشور چنین است[۵][۹][۸]:
خط ۲۰: من کوروش‌ام، پادشاه جهان، پادشاه بزرگ، شاه توانمند و برحق، شاه بابل، شاه سومر و اکد، شاه چهارسوی (جهان).
خط ۲۱: پسر کمبوجیه، پادشاه بزرگ، پادشاه اَنشان، نوه‌ی کوروش، پادشاه بزرگ، پادشاه اَنشان، نبیره‌ی چیش‌پیش، پادشاه بزرگ، پادشاه اَنشان،
خط ۲۲: از دودمانی که همیشه پادشاه بودند؛ (من کسی هستم) که مردوک و نبو (خدایان بابل) فرمانروایی‌اش را گرامی می‌دارند، و با خرسندی قلبی پادشاهی‌اش را خواستارند. آنگاه که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم،
خط ۲۳: در میان شادی و پایکوبی در کاخ شاهی (بابل) به تخت نشستم. مردوک، خدای بزرگ، اراده کرد که قلب من شرسار از عشق برای بابل باشد، و من هر روز او (مردوک) را نیایش کردم.
خط ۲۴: ارتش بزرگ من به آرامی وارد بابل شد. نگذاشتم ترس و رنج بر مردم کشور سومر و اکد وارد آید.
خط ۲۵: من برای برقراری صلح در بابل و (سایر) شهرهای مقدس این کشور سخت کوشیدم. در مورد اهالی بابل که او (نبونید) آنها را به بیگاری گماشته بود، این (بیگاری) اراده‌ی خدایان و درخور مردم نبود.
خط ۲۶: من به اضطراب آنان پایان دادم و آنها را از بیگاری رهانیدم. مردوک، خدای بزرگ، از کردار (نیک) من خشنود شد،
خط ۲۷: و برکت و مهربانی‌اش را به من ارزانی داشت، هم به من که او را می‌ستایم، هم به کمبوجیه که فرزند من است، هم به همه سپاهیان من
خط ۲۸: ما همگی در صلح و آشتی مقام بلندش را ستودیم،
خط ۲۹: همه شاهان جهان، از دریای بالا تا دریای پایین، و شاهان چادرنشین سرزمین‌های باختری، همه
خط ۳۰: خراج سنگین برای من آوردند و در بابل بر پای من بوسه زدند
خط ۳۱: از نینوا، آشور و شوش، اکد، اشنونا، زَمبان، مه‌تورنا و دِیر تا منطقه گوتیان و شهرهای مقدس آن سوی دجله، آنچه که ویران شده بود را از نو ساختم و نیایشگاه‌هایی را که برای سالها ویران مانده بودند بازسازی کردم،
خط ۳۲: و پیکره‌های خدایانی را (که در بابل جمع شده بود) به نیایشگاه‌های خود بازگرداندم. من (همچنین) تمام ساکنین پیشین این شهرها را گردآوردم و به سرزمین‌های خود بازگرداندم.
خط ۳۳: همچنین به دستور مردوک، خدای بزرگ، پیکره‌ی خدایان سومر و اکد را که نبونید با خشمگین ساختن خدای خدایان به بابل آورده بود، به شادی و خرمی به نیایشگاه‌های خودشان بازگرداندم
خط ۳۴: باشد که این خدایان هر روز از بِل و نبو (نام ۲ خدا) بخواهند که
خط ۳۵) برای زندگانی بلند و ازدیاد برکت من دعا کنند. باشد که (این خدایان) به خدای من، مردوک، بگویند: «کوروش، پادشاهی که تو را گرامی می‌دارد، و پسرش کمبوجیه (را از یاد مبر).
خط ۳۶: مردم بابل پادشاهی مرا گرامی داشتند، و من صلح و آرامش را در این سرزمین برقرار ساختم»
به هنگام کاوش‌ها در بابِل (۱۸۷۹-۱۸۸۲)، باستان‌شناس کلدانی، هرمز رسام یک استوانهٔ سفالین کوچک (۲۵ سانتیمتر)، به شکل بشکه یافت، که شامل یک نوشته از کوروش بزرگ بود. این استوانه که اکنون در موزهٔ بریتانیا نگهداری می‌شود، خبری از خط مشی کوروش بزرگ در بارهٔ اسرا می‌دهد: «من (کوروش) تمامی ساکنین پیشین آنها را گرد هم آورده و منزلگاه آنها را به ایشان بازگرداندم». استوانه کوروش بزرگ، یک استوانهٔ سفالین پخته شده، به تاریخ ۱۸۷۸ میلادی در پی کاوش در محوطهٔ باستانی بابِل کشف شد. در آن کوروش بزرگ رفتار خود با اهالی بابِل را پس از پیروزی بر ایشان توسط ایرانیان شرح داده‌است. این سند به عنوان نخستین منشور حقوق بشر شناخته شده، و به سال ۱۹۷۱ میلادی، سازمان ملل آنرا به تمامی زبانهای رسمی سازمان منتشر کرد. این تأییدی است بر اینکه منشور آزادی بشریت که توسط کوروش بزرگ در روز تاجگذاری وی منتشر شده، می‌تواند از اعلامیه حقوق بشر که توسط انقلابیون فرانسوی در اولین مجمع ملی ایشان صادر شده، برتر باشد. اعلامیه حقوق بشر در نوع خود، در رابطه با بیان و ساختارش بسیار قابل توجه‌است، اما منشور آزادی که توسط پادشاه ایرانی (کوروش) در ۲۳ سده پیش از آن صادر شده، به نظر معنوی‌تر می‌آید. با مقایسهٔ اعلامیه حقوق بشر مجمع ملی فرانسه و منشور تأیید شده توسط سازمان ملل، با منشور آزادی کوروش، این آخری با در نظر گرفتن قدمت، صراحت، و رد موهومات دوران باستان در آن، باارزشتر نمود می‌کند. کوروش بزرگ به سال ۵۳۹ پیش از میلاد وارد شهر بابِل شد، و پس از زمستان، در اولین روز بهار رسماً تاجگذاری نمود: بی‌شمار سپاهانم به صلح در بابل گام برداشتند. روا نداشتم کسی وحشت را بر سرزمین سومر و اکد که من دوست دارم فرا آرد. نیازمندیهای بابل، تمامی پرستشگاههای آنان را پیش دیده داشتم و در بهبود زندگی همگان کوشیدم. شهروندان بابِل....... همه یوغهای ننگین بردگی را از مردمان بابل برداشتم. خانه‌های ویران شان را آباد کردم. به تیره بختیهایشان پایان دادم.

سلطنت

سلطنت یا پادشاهی (به عبارتی شاهنشاهی) شکلی است از نظام حکومت که در آن فردی به عنوان رئیس کشور به نام پادشاه یا ملکه دارد. این عنوان معنای خاص نمادی دارد. هگل ایران‌زمین را نخستین دولت شاهنشاهی می‌نامد. [۱]
ارسطو دژسالاری (تیرانی) را صورت فاسد «فرمانروایی یک نفره» می‌‌شمرد. مشروعیت پادشاه با توجه به معنای خاص دینی و نمادی مقامش ممکن است منزلت «پدر» ملت را به او بدهد.

کشورهایی که گونه‌هایی از نظام سلطنتی در در آنها برقرار است
امروزه اشکال جدیدی نسبت به شکل فرمانروایی بی مهار سلطنت مطلقه به صورت سلطنت مشروطه به معنای حکومتی که در آن رئیس کشور پادشاه است، اما پادشاهی که در عین داشتن نقش‌های مهم رسمی و تشریفاتی، تنها در موارد محدود و معین نقشی در حکومت دارد. در بسیاری از حکومت‌های مشروطه مجلس نقش اصلی در نظارت امور را دارد و نخست وزیر که با تایید پادشاه انتخاب می‌شود امور اجرایی و تصمیمات اصلی را اخذ می‌کند. شکل خاص این نوع حکومت را در بریتانیای کبیر می‌توان دید که سلطنت نقش نسبتاً تشریفاتی در ادارهٔ امور دارد.
معمولاً جانشینی ارثی را صفت ویژهٔ نظام پادشاهی می‌‌دانند، اما پادشاه ممکن است انتخابی باشد یا روا باشد که شاه جانشین خود را آزادانه تعیین کند یا با فال زنی یا قرعه شاه را انتخاب کنند.

معانی خاص
کلمه شاهنشاهی در بسیاری از زبانهای دیگر به طور خاص به معنی سلطنت در ایران است

محمدرضا شاه پهلوی


محمد رضا پهلوی پسر ارشد و ولیعهد رضا شاه پهلوی که با خواهر همزاد خود اشرف پهلوی در سال 1298 ه.ش از بطن تاج‌الملوک آیرملو به دنیا آمد، دو بار در کودکی با دیفتری و حصبه تا سرحد مرگ پیش رفت در نوجوانی با گروهی از همسانان خود به سوئیس رفت تا تحصیلاتش را ادامه دهد .
ازدواج اول او با فوزیه خواهر ملک فارق مصر، فوزیه در زمان ولیعهدی اش در ۲۴ اسفند ۱۳۱۷ صورت گرفت که ثمره آن دختری به نام شهناز پهلوی بود.
محمدرضا شاه در سال 1320 و پس از استعفای پدرش رضا شاه پهلوی دوران پر تلاطمی را پشت سر گذاشت و حضور نیروهای نظامی بیگانه (روس و انگلیس و آمریکا)مشکلات فراوانی را برای کشور ایجاد کرد. او در همین ایام از همسرش ملکه فوزیه جدا شد و چندی بعد در ۲۴ بهمن ۱۳۲۹ با ثریا اسفندیاری که پدرش ایرانی و از ایل بختیاری، مادرش آلمانی و زاده مسکو بود، ازدواج کرد. این ازدواج هم علی رغم علاقه شاه به ثریا به علت نازا بودن ثریا به طلاق منتهی شد.
در آذر ۱۳۳8 محمدرضا پهلوی با فرح دیبا ازدواج ‌کرد که ثمره آن رضا پهلوی، فرحناز پهلوی، علیرضا پهلوی و لیلا پهلوی بود.
بعد از کودتای آمریکایی ۲۸ مرداد 1332 ه.ش، محمدرضا شاه پهلوی یکه تاز سیاست ایران شد و در سال ۱۳۴۷ تاجگذاری نمود و همسرش شهبانو فرح را نائب السلطنه نامید.او در این مدت سه بار از مرگ حتمی نجات پیدا کرد.
محمدرضا شاه بعد از سقوط سلطنت پهلوی در انقلاب اسلامی بهمن 1357 ،مدتی در مصر، مراکش، باهاما، مکزیک و مصر به سر ‌‌برد و عاقبت در ساعت 9 صبح روز ۵ مرداد ۱۳۵۹ در بیمارستان المعادی قاهره بر اثر پیشرفت سرطان خون و کبد بدورد حیات گفت و جسد او در مسجد الرفاهی در کنار جسد مومیایی شده پدر و برادرش به خاک سپرده ‌شد .

[ویرایش] همسران محمدرضا شاه پهلوی
ملکه فوزیه
ملکه ثریا اسفندیاری
شهبانو فرح پهلوی(فرح دیبا)

[ویرایش] فرزندان محمدرضا شاه پهلوی
شهناز پهلوی
فرحناز پهلوی
رضا پهلوی
علیرضا پهلوی
لیلا پهلوی

رضا شاه پهلوی




رضا پهلوی هفتمین فرزند عباسعلی بیگ (سرباز فوج سوادکوه) ازبطن همسر چهارم او به نام " نوشین آفرین " در ۲۴ اسفند۱۲۵۶ آلاشت از توابع سوادکوه مازندران به دنیا آمد. پدرش چند روزی پس از به دنیاآمدن او درگذشت و مادرش با فرزند بیمار خود رضا راهی تهران شد.
رضا در ۱۵ سالگی وارد خدمت قزاق خانه ‌شد و تا مدتها در جنگ و جدالهای نواحی مختلف کشور شرکت نمود. او مدتها بعد با مریم سوادکوهی دختر عموی خود ازدواج کرد و صاحب دختری به نام فاطمه(همدم السلطنه) شد .
همسرش چندی بعد درگذشت و او که در این هنگام به خاطر مهارتش در استفاده از شصت تیر رضا ماکسیم و رضا شصت تیری خوانده می‌‌شد،در سال ۱۲۹۵ با تاج‌الملوک آیرملو دختر فرمانده خود یاور آیرملو ازدواج کرد که برای او چهار فرزند به نام‌های شمس پهلوی، محمدرضا پهلوی، اشرف پهلوی و علیرضا پهلوی به دنیا آورد. رضا از آن پس مدارج ترقی را با نشان دادن شجاعت و لیاقت نظامی خود طی کرد و به دریافت عنوان خانی، درجه افسری و منصب میرپنجی در آتریاد قزاق همدان نایل شد.
رضا خان میرپنج در اوضاع نابسامان کشور در سال 1299 ه.ش با همکاری سید ضیاءالدین طباطبایی در اسفند ماه این سال اقدام به کودتا و تصرف پایتخت کرد و در نتیجه با دریافت لقب "سردارسپه" به ریاست دیوزیون قزاق منصوب شد.
او با نفوذی که در بین نظامیان و سیاسیون کشور پیدا کرد، به تدریج به وزارت جنگ و ریاست الوزرایی رسید و رفته رفته زمینه را برای سلطنت خود فراهم کرد.
با تشکیل مجلس مؤسسان، سلطنت رضا شاه پهلوی رسمیت یافت. در این هنگام رضا شاه با هدف ایجاد پیوند با قاجاریه، همسر دیگری به نام توران امیرسلیمانی اختیار کرد و از او صاحب یک فرزند به نام غلامرضا پهلوی شد. او پس از جدایی از ملکه توران،همسر دیگری به نام عصمت دولتشاهی اختیار کرد که چند فرزند برای او به دنیا می‌‌آورد:عبدالرضا -احمدرضا - محمودرضا - فاطمه و حمیدرضا .
رضا شاه 16 سال سلطنت کرد و با عاقبت پس از اشغال کشور توسط قوای بیگانه در شهریور 1320 ناچار به کناره گیری از سلطنت و ترک کشور شد و در سال 1323 در ژوهانسبورگ افریقای جنوبی درگذشت

همسران رضا شاه کبیر

همسران و فرزندان رضاشاه پهلوی
همسران فرزندان
مریم سوادکوهی همدم‌السلطنه
ملکه تاج‌الملوک آیرملو شمس اشرف محمدرضا علی‌رضا
ملکه توران امیرسلیمانی غلام‌رضا
ملکه عصمت دولتشاهی عبدالرضا احمدرضا محمودرضا فاطمه حمیدرضا

خدمات رضا شاه کبیر

حکومت رضاخان به ایران خائنانه بود یا خادمانه؟

21 تير 1386

پژوهشگر: علی اخترشهر*

چکیده: دوران سلطنت رضاشاه رامی توان از دیدگاههای گوناگون سیاسی، فرهنگی واقتصادی بررسی كرد. البته در زمینه سیاسی، خفقان و استبداد رضا خانی جایی برای دفاع از حكومت وی باقی نمی گذارد و درزمینه های فرهنگی هم اسلام ستیزی و ترویج مقلدانه و سطحی فرهنگ غرب كارنامه او را تیره و سیاه ساخته؛ ولی برخی گمان می كنند اقدامات و برنامه های اقتصادی رضا شاه مثبت و قابل دفاع است. بنابراین دراین نوشته تنها به آثار و پیامدهای اقتصادی آن دوران می پردازیم تا پاسخ پرسشی را كه در آغاز مطرح شد، ارائه نماییم.




عده ای معتقدند كه رضاخان دردوره حكومت خود خدمت هایی زیادی را انجام داده است؛ علی الخصوص دربخش اقتصادی كه باعث تحولاتی زیاد درجامعه گردید. ازمهمترین خدمت های كه به رضاخان نسبت می دهند می توان به ایجاد راه آهن و ساخت جاده در سراسر كشور، ایجاد صنایع سنگین و پایه، تاسیس بانك ملی، گسترش و افزایش روندصنعتی كشور، انحصاردولتی بازرگانی خارجی و... اشاره كرد. برای بررسی دقیق و ارزیابی عملكرد رضا شاه باید در آغاز به پیشینه روی كار آمدن وی اشاره ای داشته باشیم.

پس ازشكست انگلیس در انعقاد قرارداد 1919 میلادی(1) به علّت عدم تصویب آن درمجلس شورای ملی، مجموعه عوامل داخلی و خارجی دركنار یكدیگر قرارگرفته و زمینه‏های ایجاد یك حكومت مركزی مقتدردر ایران رافراهم آورد. عاملی كه برای این مأموریت مناسب تشخیص داده شد، رضاخان میرپنج بود. طرح كودتا بوسیله "آیرون ساید" فرمانده نیروهای انگلیسی در ایران و با پشتیبانی همه جانبه سفارتخانه آن كشور درحالیكه رضاخان، هدایت نظامی و سیّدضیاءالدین طباطبائی، هدایت سیاسی آن را برعهده داشت باموفقیّت به پایان رسید. این كودتا در سوم اسفند 1299 انجام گرفت. درپی این كودتا، سیّدضیاء، نخست وزیر و رضاخان، بالقب سردارسپه، فرماندهی نیروهای قزّاق را برعهده گرفت؛ امّارضاخان با سرعت هرچه بیشتر و باتوّجه به‏حمایت انگلیسی ها توانست علاوه برسردارسپهی، پست وزارت جنگ را برعهده بگیرد. رضاخان پس ازاطلاع ازاقدامات خصمانه قریب الوقوع سیّدضیاء علیه خود، دست به كودتا علیه سیّدضیاء زده و پس ازبركناری او، باتمهیداتی بتدریج پست نخست وزیری را بدست اورد
پس ازشكست طرح «جمهوری » توّسط رضاخان، وی با هم دستی عوامل خود درمجلس زمینه را برای بركناری قاجاریه ازسلطنت آماده ساخت و درنهایت با تشكیل مجلس مؤسسان و تصویب ماده واحده‏ای ضمن خلع قاجاریه از سلطنت درسال 1304 شمسی، سلطنت را به خاندان پهلوی منتقل نمود.

ویژگی‏های حكومت رضاشاه پهلوی:
حضوررضاخان درعرصه حکومت به دو دوره تقسیم می‏شود كه هریك از آنها دارای ویژگی‏های خاصّی است؛

دوره اوّل :

دوره‏ای است كه از كودتای سوم اسفند 1299 شمسی تا سلطنت در1304شمسی رادربرمی گیرد. این دوره در واقع زمینه ساز در اختیار گرفتن تخت سلطنت ازسوی رضاخان بود.

دوره‏دوم :

دوره‏ای است كه آغازآن 1304 شمسی و پایان آن شهریور 1320شمسی است. این دوره به سلطنت رضاشاه برمی گردد كه محور تلاش حكومت، استقرار قدرت مطلقه ( است. . »(2)


•عمده‏ترین اقدامات اقتصادی در دوران رضاشاه را می توان این گونه اشاره و نقد ‏كرد:

-1 گسترش و افزایش روندصنعتی كشور:

البتّه این روند، عمدتاً در صنایع و بویژه صنایع تبدیلی وابسته به بخش كشاورزی صورت گرفت. به نظرمنتقدان، چون رضاشاه از سال‏های پایانی دهه 1300شمسی به مالكی بزرگ و در دهه 1310 شمسی به بزرگ‏ترین مالك زمین‏های كشاورزی ایران تبدیل شد، ازاین رو می خواست با ایجاد صنایع تبدیلی و وارد نمودن آن به بخش كشاورزی، ارزش افزوده محصولات خود را بالا ببرد.



-2 ایجادصنایع سنگین و پایه:

شاه تصمیم به تأسیس كارخانه هایی هم چون كارخانه ذوب آهن گرفت؛ مّابه دلیل آغاز جنگ جهانی دوم كار انجام نگرفت.

براساس آمار ارائه شده ازسوی بانك ملّی ایران در فاصله سال‏های 1304شمسی به عنوان نقطه عطف بررسی تاسال 1318شمسی مجموعاً 680 كارخانه كه به وسیله‏ نیروی ماشین كار می كردند در ایران تأسیس شدند كه درعرصه‏های اقتصادی می توان از صنایع نساجی و شاخه‏های آن، صنایع فلزی مانند ورشوسازی و... ،كارخانه‏های ‏تولید برق و صنایع، همچون كارخانه‏های نجّاری و كبریت سازی و همچنین صنایع تبدیلی بخش كشاورزی مانند كارخانه‏های پنبه پاك كنی، روغن كشی، برنج كوبی، آردسازی و همینطور بخش‏های دیگر ازصنایع مصرفی به فعّالیت پرداخته و درحد و حدودی از كارگران دراین بخش مشغول به كار گردیدند.(3)



-3 تأسیس راه آهن سراسری :

هرچندمسیرراه آهن شمال به جنوب، بحث‏های زیادی درمجلس ششم برانگیخت و هنوز مخالفان رضاشاه و شیوه حكومتی او معتقدند كه عبور خط آهن ازشرق (مشهد) به غرب و شمال غربی (كرمانشاه وتبریز)، هم هزینه كم‏تری دربرداشت و هم به دلیل اتصّال به مناطق پرجمعّیت تر باصرفه تر بود، بااین حال، اقدام به چنین كاری را در مملكتی كه راه‏های بسیاراندك و آن هم نامناسب داشت، می‏توان جزءبرنامه‏های بلندپروازانه ونوگرایانه حكومت رضاشاه و درجهت رشد اقتصادی محسوب نمود(4)


-4 تأسیس بانك ملّی:

تا قبل ازتأسیس این بانك درسال 1307شمسی بانك شاهی كه مستقیماً تحت نفوذ انگلیس واساساًبانك انگلیسی بود، كنترل حجم اسكناس و نقدینگی دركشور را به دلیل اجازه نشراسكناس دراختیار داشت ایجاد بانك ملّی ایران كه درواقع به مثابه بانك مركزی بود، گام دیگری ازاعمال نوگرایانه


5. انحصاردولتی بازرگانی خارجی:

بازرگانان ایرانی به دلیل ضعف بنیه مالی ویا ناآگاهی ازرسوم جدیدتجارت بین الملل ویا به دلیل این كه طرف‏های تجاریشان بسیارقدرتمندند. بنابراین، برای پرهیزازمغبون شدن تاجران ایرانی، انحصارتجارت خارجی رابرعهده گرفته وامتیازآن رابه تاجران واگذارمی كند، تاطرف‏های تجاری خودراهمواره بادولت ایران رودررو بینند نه بایك بازرگان ایرانی، بدین صورت به ادعای رضاشاه منافع ملّی ما بهتر تأمین می‏شد.